. . . توهم

من می خندم به نبودن تو و تو می خندی ... نه! تو نمی خندی ... من، یادم میاید که تو می خندیدی به نبودن ها و می گفتی "به حرمت بودن ها ... " وقتی که من، خنده ام می گرفت از "اگه یه روز بری سفر" و همان " دوستت دارم سبد سبد" را ترجیح می دادم ... من میخندیدم ... و تو تلاش می کردی که نخندم! که بفهمم! که ببینم! که حس کنم ... و ن ش د/

حالا اما ... هم می فهمم، هم می بینم، هم حس می کنم و هم به حال مرگ می افتم وقتی می بینم " اگه یه روز بری سفر" کار خودش را کرد و آن "دوستت دارم سبد سبد " لعنتی، نفرت انگیز ترین نوای گوش من است و تو دیگر ...

بی خیال ... !

فقط! ... کاش می شد برای شنیدن اسمم لازم نبود هشدار ها رو جدی بگیرم ...

بیا بخندیم./

-- مامان! کلید منو ندیدی؟

_ عزیزم یا تو اتاقه یا تو هاله یا رو میز آشپزخونه س یا تو ماشین افتاده یا رو در مونده یا تو کیفته یا اینکه گمش کردی!

-- آهان! مرسی.

درست 24 ساعت قبل در این ساعت، پیش پسری بودم که 6 ماه زودتر از من به دنیا اومد و همیشه 6 ماه ازم جلوتر بود. حتی الان که یک سال عقب تره ...

 پسری که قشنگ صدام می کرد ...

درست مثل تو ///

کمی برایم سکوت کن ... می شود؟

پرسه بزن تو یاد من ...

آره تو راست می گی ... همه چیز خوبه ... همه چیز سر جاشه ...

اون چیزایی که نوشتم و پاک کردم رو هم بی خیال.

فقط ...

یادم ننداز که وقتی راه برگشت نیست، فقط باید رفت ...

نگو چنین و چنان

                          دیر می شود گاهی . . .

من فقط حواسم نبود ... باور نمی کنی؟

faghat mitoonam jooyaye ahvalet bashamo

arezoo konam ke khoobe khoob bashio

darsatam pas she

_ اون آهنگه رو شنیدی می گه: دلبرکم چیزی بگو؟

+ آره ه ه ه ه ه

_ پس چیزی بگو دیگه ...

+ ...   (بوق/ بوق/ بوق/ بوق)

لامصب آرشیو اینجا برام مثل آبیه که بریزی رو آتیش و .... فینیش ....

زور نزن! نمی فهمی چی می گم/

پ.ن: هی تو! آره گیر کرده ... حرفیه؟ (الان می گی نه! من ضایع می شم) 

 شهرزاد  نمی دونم چی بهت بگم بچه .... این پستت رو دارم با تک تک سلولهای بدنم حس می کنم ... حس ... می فهمی؟ هاااان؟

حیف که استاد گند زدن به رابطه های نزدیکم ...

وگرنه خوب بود اگه بهت نزدیکتر می شدم////

هر روز تنها تر از دیروز .... با هر قدر که میل داشته باشید گارانتی.

                                                                    محصول جدیدی از اخلاق سگی من//

اینکه الان خاطره ناراحته و من بهش زنگ نمی زنم یا نمی رم پیشش،

فقط و فقط به خاطر اینه که خودمم ناراحتم

و اینکه چرا اون به من زنگ نمی زنه یا پا نمی شه بیاد پیشم هم

 فقط و فقط به خاطر اینه که خودشم نارحته!

بازم ازم تعریف کردی آشغال؟ ... چه جوری حالیت کنم که این کار رو نکنی؟ هاااان؟ آخه این دیگه چه احترام مزخرفیه که من برات قائلم؟ اه ه ه ه ه ه .... آخه من برای خودت می گم! روزی که بفهمی همه ی این تعریفات زر زر بوده ... بدبخت! روزی که بفهمی من دیگه چه آشغالیم //// بفهم دیگه ......

بیا استرس رو بذاریم روی کانونش. حالا چی کار داریم که گرمه یا نیست .. ؟

مجال،

 بی رحمانه اندک بود

و واقعه ،

سخت نامنتظر

چس ناله هم عالمیه برا خودش ها!

پ.ن: دقت کردین این کامنت دونی همین طور با من میاد بالا!؟؟

خیلی قاطیم ...

خیلی قاطیم ...

خیلی قاطیم ...

ببار ای ابرکم بر من ببار و ساده تر شو ...

ببین! آدمهای این شهر احمقن ... بابا بری پایین بیای بالا، نظر من همینه که گفتم! اینقدر هم یادآوری نکن که خودمم یکی از اونام ... خب؟ می دونم! خنگ که نیستم در اون حد ...

امشب ببین که دست من عطر تو رو کم میاره ... امشب همین ترانه هم نفس نفس دوست داره ...

هی نیستی! هی عدم! آهای هیچی! این ترانه هم مثل من خله که نفس نفس دوست داره ... مگه نه؟

اینکه خاطره و امین دارن میان دنبالت ببرنت بسکین رابینز خیلی فکر مطبوعیه. ولی اینکه من می خوام خر شم آدرس اینجا رو بدم به امین اصلا! .... بدم؟ ندم؟ بدم؟ ندم؟ ..... نه ، نمی دم///

پ.ن: هی مریمی! تو این دنیای مزخرفی که برا خودت ساختی غرق شو ... زووووود ///

نمایشگاه کتاب رو درست کردن برای مردای عقده ای شهر من، تا عقده های هزار ساله شون رو تو سالنهای شلوغ با چسبیدن به من و زن شهر من خالی کنن ... می ترسم ... از مردای عقده ای شهرم می ترسم ...

پ.ن: حالا هی طرح بدین که دانشگاه ها هم جدا بشه ... تا مردای عقده ای شهر من، عقده ای تر بشن ... ///

وقتی می بینی همین جور نشستم رو تختم و هیچ کاری نمی کنم، یعنی حالم خوب نیست و دارم فکر می کنم ... حالا هی ازم بپرس که نمایشگاه خوش گذشت یا چرا هیچی نخریدی ... بعدشم یه ریز بگو که امشب دوست داری بریم فلان جا و اگه نیای خب نمی ریم اصلا! برو بابا ... برو بیرون ... کار من و تو از این حرفا گذشته ... یه چیزی که باید باشه نیست ... من پایه ی ادا درآوردن نیستم ... ادای دخترهای عاشق پدر ...

شاید اگه قبلا بود ... برات از این صدهزار خلاء ای که تو زندگیم هست می گفتم ... اما نه ... چرا چرت می گم...  اگه قبلا بود من احساس خلاء ای نمی کردم ... نه بابا؟ نه بابای عزیزم ... ؟ نه بابای خوبم؟ ...

بگذریم ... فعلا که همین الانه و قبلا نیست. و دخترت داره حرفاش به تو رو اینجا، توی یه دنیای بی در و پیکر مجازی می نویسه ... دخترت داره می ره به سمت نابودی و تو نمی دونی ... یا شایدم می دونی وعذاب هم می کشی" ولی همینه دیگه" ... اینو همیشه خودت وقتی کم میاوردی می گفتی ... هنوزم می گی؟ ...

....

بی خیال بابا ... برو صدای اونو زیاد کن ... مرسی ... سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند ...

نازنین از فقس بیزار من ...

جای تو گوشه ی خاموشی نبود

همدل و همراه من...

خونه ی تو،

پشت پرده ی فراموشی نبود

خیلی وقت بود کسی بهم نگفته بود "مریمی"

همین جوری گفتم! نترس!

اتفاقی که داره می افته اینه که من دارم عاشق دکتر *** ، استاد عزیز یکی از درسام می شم ... !

جالب اینجاس که همه باهاش بدن! اما من دارم عاشق اون چشماش می شم که وقتی نگات می کنن نمی تونی جم بخوری . در حقیقت میخکوب می شی ... و عاشق اون اخلاق سگی و گهش!

 برای اون صدای یواشش که ازش جدیت می باره هم می می رم!

خدایا عاقبت ما رو به خیر کن!

می دونی از کی نرفتم کلاس زبان!؟

اممم ... از روزی که باید خلاصه ی فیلم Alrxander رو می نوشتیم و من به جای همه ی Alexander ها، نوشتم Alexandra و استادمون جلسه ی بعد از همه مون به خاطر نوشته های خوبمون تشکر کرد!

اصلا هم متوجه نشد که من چه اشتباه خفنی کردم! نه که الکساندرا اسم دختره!!! نه یه لندهور که کشور گشایی می کنه!

با این حال هنوزم پسرای ترجمه همزمان وسوسه م می کنن برای ادامه ی یاد گیری زبان!

پ.ن۱: ای دل اگر قاشقی ... در پی بشقاب باش!

پ.ن۲: اگه شمام جای من بودین و امروز یه سری اراذل اوباش برده بودنتون پسر بازی! الان اینا رو  می گفتین! (نظیر پی نوشت بالایی!)

وقتی از نگاه کردن به دیوار خسته می شی. وقتی این تلفن زنگ نمی زنه. وفتی تو زنگ می زنی ولی بازم اون ور نمی زنه. وقتی می خوای حرف بزنی اما کسی نیست. وقتی ورقهاتو ولو کردی رو میز اما نمی دونی باید چه کار کنی با این همه عدد. وقتی پروژه ی نیلوفر هم از اون طرف داره بهت چشمک می زنه. وقتی تو یادت میاد که قبلا ها عرضه ی این جور مرام بازی ها رو داشتی نه الان ... وقتی می خوای داد بزنی. وقتی کسی نیست. وقتی تنهایی. وقتی دستات می لرزن. وقتی سرت دیوارو می خواد. وقتی آغوش می خوای. وقتی دستایی می خوای که دستتو بگیرن. وقتی خل شدی. وقتی داغونی. وقتی نمی دونی اتاقت رو چه رنگی کنی. وقتی هیچ چیزی تو نظرت فرقی نمی کنه. وقتی هی می گی نو دیفرنس ... وقتی تنها دوستت با عشقش رفته جمشیدیه ... وقتی یه عکس لعنتی یادت میاره که این 4 نفر دیگه به جز تو که دارین توش لبخند می زنین الان باید پیشت باشن اما معلوم نیست هر کدوم کجای این شهر لعنتی اند ... وقتی هی یادت میاد یه نگاهی رو که خیلی نگاه آشنایی بود. وقتی می خوای بزنی تو سرت وقتی می بینی آدمای شبیه به هم اینقدر زیادن ... وقتی دلت نه گرفته نه ناراحته نه خوشحاله نه هیچ چیز دیگه .... وقتی می بینی همه ی اون قرارهایی که فقط و فقط با خودت گذاشته بودی که همه چیز رو فراموش کنی و راجعبش نه با کسی حرف بزنی نه اصلا یه اپسیلون بهشون فکر کنی ... وقتی دلت می خواد همه ی اون دروغا از یادت برن. وقتی می خوای فراموش کنی ...... اما نمی شه //// می شی مثل الان من که حالت از اشک و دستمال و چشمای همیشه قرمز به هم می خوره ... شوخی نکن با من .... باور کن تقصیر خود خود خداس که آدمای شبیه به هم زیادن ... باور کن ....

پ.ن: کامنت دونی تقصیر علیرضا و پردیسه//////

می خواهم بلند شوم ... همین طور خیره نگاهم نکن ... کمکم کن ...

اینجایی که من هستم، رسم بر این است که گلدان های خانه ات را بدهی و نفرت هدیه بگیری ... رسم بر این است که خنده هایت را بدهی، به جایش اخم بگیری ... عشق را بدهی، پس مانده های خواب دیشب را بگیری ...

اینجا صبح ها دست شیطان را می بوسیم ... و شبها ... مست از همان بوسه ی صبح، در آغوش شیطان می خوابیم ... اینجا ...

اینجا جای خوبی نیست ... همین///

رهی معیری یه شعر داره می گه:

چرا آتش زدی در خانه ی ما؟

                                    رهی را با نگاهی می توان سوخت ...

پ.ن: همون ...

عروسک جان چه خوشبختی

نه در دل غصه ای داری

نه سر در آستان این سرنوشت شوم می سایی

نه چون ما روز و شب، پیوسته در جنگی

نه عاشق می شوی هرگز

چه خوشبختی عروسک جان ...

چه خوشبختی

صدای مهربانی می آید ...

                                 باز بی خبر آمدی؟

پ.ن: ب ا ر و ن  ../

ببین ... اصلا بیا بگذریم ...دیگر حتی این درخت کنار پنجره هم می داند سیاهی ها همیشه هستند.

به این فکر کن که دخترک دیروز می خندید ... آنقدر سرمست که کسی طعنه ای زد از "ماری جوآنا "! دخترک دیروز می خندید ... به پسرهای پشت چراغ قرمز ... به آدمهای به پوچی رسیده ای که لبخند مسخره شان را پشت فنجان قهوه شان جاسازی کرده بودند ... به خانوم کاملا محجبه ی توی ماشین گشت پلیس! ... به در ... به دیوار ... به ترافیک ... به چراغ قرمزهای بی تفاوتی ...

دخترک دیروز می خندید ... به جز یک جا... که نفس هم نمی کشید ...

که نفس هم نمی کشید ...

که نفس هم نمی کشید ...

که نفس هم نمی کشید ...

آن هم دیگر مهم نیست ... ماری جوآنا را دریاب!

هر کی رو تا گفتی نفس ... پنجه شو زد رو نفست

به هر کی تا گفتی کلید .... قفس زدش رو قفست

پ.ن: ----> دهنمون سرویس شد تا پیدا شد ها!!!!

زیر کوهی از کتابا و فیلما و سی دی هایی که خاطره ی عزیز برام آورده تا بخونم و ببینم و گوش بدم تا کمتر فکر کنم (!)، دارم دنبال کارت اون مغازه ی کتاب فروشی تو انقلاب می گردم که به امین گفته بود کتابی که من می خوام رو میاره تو این هفته! ...

نیست اما! ... خدایا ترم تموم شد من هنوز یه دونه تمرین هم از این درسم حل نکردم ...

بی خیال ... آقای pink floyd  شما به این حرفا کاری نداشته باش!  !Hey You رو بخون داریم حال می کنیم!

              ما را که برد خانه . . . ؟

خانوم گوگوش! حالا هی بغل گوش من داد بزن که پاشو پاشو، پاشو گلدونو بیار ... خسته نشدی مادر جان!؟ مگه نمی بینی گلدونا همه شون خشکیدن؟ ... چشمات ضعیفه برو عینکت رو بزن تا خاکاشونو ببینی مثل دشت کویر شکسته شکسته ن ....

خوب که دیدیشون، بیا پیش خودم ... بیا می خوام برات تعریف کنم از محبوبه هایی که تو این گلدونا زندگی می کردن و شبا عطرشون مستت می کرد ... اگه حوصله کردی، برات از درخت گیلاس حیاطمون هم می گم ... اگه حوصله کردی ...

پ.ن: خودتم نیومدی، اون کامبیزو بفرست یه دهن قند و نبات رو بخونه برامون حالشو ببریم! ...

این مردمان کم و کسرشان بسیار است ...

مشکل دارند ... گاهی می ترسند ...

 مثل من، که از ایهام و استعاره می ترسم ...

از سرودن شبیه بزرگان بی مورد می ترسم،

 از نگفتن بعضی حروف سه نقطه، به نقطه، که نقطه چین از بی چرا ... !

حالا یک شعری بخوان مولیا

من به کوچه، به باد، به باران پناه برده ام

من به عمد، بر بعضی حروف ساده مکث می کنم.

خیلی ها از میان ما رفتند

ما نتوانستیم طعم ولرم خاک و یک خواب تشنه را تحمل کنیم ...

پ.ن:   دیدی ... ؟

          شعرهای این همه ساده تر از باران نیز

          برای بی قراری من ... وطن نمی شوند . . .

باشه .. باشه ... دل من از آسمون، معجزه اصلا نمی خواد دیگه ...

اما جون مادرت بگیر بشین!

 نمی خواد بری گلدون مولدون بیاری برام ...

  برایم شعر خواهی خواند

 . . . .